сцю́жыць

‘ахалоджваць што-небудзь і без прамога дапаўнення (пра з'явы прыроды)’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. сцю́жу сцю́жым
2-я ас. сцю́жыш сцю́жыце
3-я ас. сцю́жыць сцю́жаць
Прошлы час
м. сцю́жыў сцю́жылі
ж. сцю́жыла
н. сцю́жыла
Загадны лад
2-я ас. сцю́ж сцю́жце
Дзеепрыслоўе
цяп. час сцю́жачы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

талды́чыць

‘талдычыць што-небудзь і без прамога дапаўнення (пра што-небудзь)’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. талды́чу талды́чым
2-я ас. талды́чыш талды́чыце
3-я ас. талды́чыць талды́чаць
Прошлы час
м. талды́чыў талды́чылі
ж. талды́чыла
н. талды́чыла
Загадны лад
2-я ас. талды́ч талды́чце
Дзеепрыслоўе
цяп. час талды́чачы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уталкава́ць

‘уталкаваць што-небудзь і без прамога дапаўнення (пра што-небудзь)’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. уталку́ю уталку́ем
2-я ас. уталку́еш уталку́еце
3-я ас. уталку́е уталку́юць
Прошлы час
м. уталкава́ў уталкава́лі
ж. уталкава́ла
н. уталкава́ла
Загадны лад
2-я ас. уталку́й уталку́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час уталкава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уталко́ўваць

‘уталкоўваць што-небудзь і без прамога дапаўнення (пра што-небудзь)’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. уталко́ўваю уталко́ўваем
2-я ас. уталко́ўваеш уталко́ўваеце
3-я ас. уталко́ўвае уталко́ўваюць
Прошлы час
м. уталко́ўваў уталко́ўвалі
ж. уталко́ўвала
н. уталко́ўвала
Загадны лад
2-я ас. уталко́ўвай уталко́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час уталко́ўваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хлесяну́ць

‘плёснуць (пра хвалі); стукнуць каго-небудзь і без прамога дапаўнення (па чым-небудзь)’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. хлесяну́ хлесянё́м
2-я ас. хлесяне́ш хлесеняце́
3-я ас. хлесяне́ хлесяну́ць
Прошлы час
м. хлесяну́ў хлесяну́лі
ж. хлесяну́ла
н. хлесяну́ла
Загадны лад
2-я ас. хлесяні́ хлесяні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час хлесяну́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

цвырча́ць

‘утвараць рэзкія адрывістыя гукі (пра цвыркуноў, конікаў і некаторых птушак); ліцца струменьчыкамі’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. цвырчу́ цвырчы́м
2-я ас. цвырчы́ш цвырчыце́
3-я ас. цвырчы́ць цвырча́ць
Прошлы час
м. цвырча́ў цвырча́лі
ж. цвырча́ла
н. цвырча́ла
Загадны лад
2-я ас. цвырчы́ цвырчы́це
Дзеепрыслоўе
цяп. час цвырчучы́

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

цвырчэ́ць

‘утвараць рэзкія адрывістыя гукі (пра цвыркуноў, конікаў і некаторых птушак); ліцца струменьчыкамі’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. цвырчу́ цвырчы́м
2-я ас. цвырчы́ш цвырчыце́
3-я ас. цвырчы́ць цвырча́ць
Прошлы час
м. цвырчэ́ў цвырчэ́лі
ж. цвырчэ́ла
н. цвырчэ́ла
Загадны лад
2-я ас. цвырчы́ цвырчы́це
Дзеепрыслоўе
цяп. час цвырчучы́

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

насчёт предлог с род. нако́нт (каго, чаго); (о, об) аб (кім, чым), пра (каго, што);

насчёт э́того нако́нт гэ́тага;

говори́ть насчёт де́нег гавары́ць нако́нт гро́шай (пра гро́шы).

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ка́ры

(цюрк. kara)

1) карычневы (пра колер вачэй);

2) уст. буры, вараны (пра масць каня).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

эгаты́зм

(фр. égotisme, ад лац. ego = я)

перабольшаная думка пра сваю асобу, пра свае вартасці і значэнне; самаўлюбёнасць.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)