облека́ ть несов.
1. (одевать) уст. адзява́ ць;
2. перен. (покрывать)а́ ць; (окутывать) ахіна́ ць;
3. перен. (воплощать)я́ ць; (выражать) выка́ зваць; надава́ ць (што) ;
4. перен. (наделять)я́ ць (чым) ; см. обле́ чь I
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
attribute
1. [əˈtrɪbjət]
v.t.
надава́ ць , прыпі́ сваць
2. [ˈætrɪbju:t]
n.
1) азна́ ка, прыкме́ та, уласьці́ васьць f. э́ рная ры́ са; атрыбу́ т -у m. ы́ мбаль -ю m.
2) Gram. э́ ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
é inflößenvt
1) уліва́ ць
2) наганя́ ць (страх );
j-m а́ ць страх у каго́ -н. ;
Mut ~ надава́ ць бадзёрасць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
beá rbeiten vt о́ ўваць; урабля́ ць; абрабля́ ць;
ein Musí kstück ~ ы́ раваць музы́ чны твор;
j-n mit Fá ustschlägen ~разм. надава́ ць каму́ -н. тумако́ ў
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
придава́ ть несов.
1. (усиливать, прибавлять) дадава́ ць, прыдава́ ць;
придава́ ть эне́ ргии дадава́ ць (прыдава́ ць) эне́ ргіі;
придава́ ть бо́ дрости дадава́ ць (прыдава́ ць) бадзёрасці;
придава́ ть уве́ ренности дадава́ ць (прыдава́ ць) упэ́ ўненасці;
2. (сообщать какое-л. качество, свойство, вкладывать какой-л. смысл) надава́ ць , прыдава́ ць;
лак придава́ л ме́ бели блеск лак надава́ ў (прыдава́ ў) мэ́ блі бляск;
придава́ ть серьёзное выраже́ ние своему́ лицу́ надава́ ць (прыдава́ ць) сур’ёзны вы́ раз свайму́ тва́ ру;
я не придава́ л э́ тому никако́ го значе́ ния я не надава́ ў (прыдава́ ў) гэ́ таму нія́ кага значэ́ ння;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Стрыхо́ ўка ‘прылада для выраўноўвання саломы пры крыцці страхі’ (ТСБМ , Янк. 1, Пятк. 1 ), стрыхо́ ўка , страхо́ ўка , стрыха́ лка , страха́ лка , стры́ хаўка (Сл. ПЗБ ), стрыха́ лка , стрыха́ ўка (Сцяшк. ), стрэха́ лка , стрэха́ ўка (ТС ), стрыха́ лка , стрыхо́ вец ‘тс’ (Шатал. ), стрыхо́ ‘тс’ (Сцяшк. ), стрыха́ рка ‘прылада для выраўноўвання гліны’ (Скарбы ), стрыхава́ ць ‘раўняць (збожжа пры насыпанні)’ (Сержп. Прымхі ), ‘фармаваць, надаваць пэўную форму гліне’ (Скарбы ), стрыхава́ ць , стрэхава́ ць ‘падраўноўваць стрыхоўкай салому’ (Янк. 1). Праз польск. strych , strychulec ‘дошчачка для выраўноўвання сыпкіх матэрыялаў’, якое паходзіць з нова-в.-ням. Streichholz ‘тс’ (Брукнер , 521), y < î пад уплывам strych < ням. Strich ‘лінія’ (Басай-Сяткоўскі, Słownik , 344–345). Націск беларускіх слоў указвае на магчымае пасрэдніцтва польскага strychówka , параўн. strychować ‘раўняць’ < ням. streichen .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Schwé rgewicht n
1):
das ~ auf etw. A é gen надава́ ць чаму́ -н. гало́ ўную ўва́ гу
2) спарт. я́ жкая вага́ (вагавая катэгорыя )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
zú spitzen
1. vt
1) завастра́ ць
2) перан. а́ ць, надава́ ць вастрыню́
2. ~, sich абвастра́ цца;
die Lá ge hat sich zú gespitzt о́ вішча абвастры́ лася
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
намя́ ть сов.
1. намя́ ць; (скомкать) накамячы́ ць;
2. (надавить) наці́ снуць; (размять) наце́ рці, надушы́ ць, натаўчы́ ;
3. (намесить) намясі́ ць, мног. е́ шваць;
4. (натоптать) натапта́ ць;
5. (льна, пеньки) наце́ рці, мног. а́ ць;
◊
намя́ ть бока́ надава́ ць пад бакі́ .
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
натаўчы́ , ‑таўку, ‑таўчэш, ‑таўчэ; ‑таўчом, ‑таўчаце; пр. натоўк, ‑таўкла, ‑ло; зак.
1. чаго . Стаўчы якую‑н. колькасць. Натаўчы солі. // Натаўчы бульбы.
2. чаго . Збіць таўкачом скурку з зерня ў працэсе вырабу круп. Натаўчы проса.
3. чаго . Разм. Разбіць шмат чаго‑н. Натаўчы бутэлек.
4. каго-што , у што , каму . Разм. Набіць, збіць; надаваць . На Язэпа пазіралі, як на нейкага казачнага героя,.. які не пабаяўся старшыню натаўчы. Чарот . [Яўген:] — Нікуды я не пайду, пакуль морды яму не натоўпу як след. Савіцкі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)