РАСКУЛА́ЧВАННЕ,
адзін са спосабаў ліквідацыі кулацтва ў
У адпаведнасці з дырэктывамі органаў кіравання
Літ.:
Сорокин А.Н. Совхозы Белорусской ССР (1917—1941
Яго ж. Эксперимент: Человек и Земля.
Трагедия советской деревни: Коллективизация и раскулачивание, 1927—1939: Док. и материалы:
Зеленин И.Е. Осуществление политики «ликвидации кулачества как класса» (осень 1930—1932
Конквест Р. Жатва скорби:
А.М.Сарокін.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
wind
I1) ве́цер ве́тру
2) віхо́р ві́хру -ру
3)
4)
5) дыха́ньне
6)
а) пустаме́льства
б) пыхлі́васьць
1) ве́трыць, праве́трываць
2) праню́хваць
3) задыха́цца, выкліка́ць зады́шку
4) дава́ць перадыхну́ць
•
- be out of wind
- break wind
- down the wind
- fair wind
- get wind of
- in the teeth of the wind
- in the eye of the wind
- in the wind
- on the wind
- the way the wind blows
- throw caution to the wind
- winds
IIv., wound, winding
1) ві́цца, абвіва́цца
2) кружы́ць
3) скру́чвацца
1) абвіва́ць, абкру́чваць
2) мата́ць, абмо́тваць, сука́ць
3) заво́дзіць
4) нала́джваць (музы́чны інструмэ́нт)
3.1) вы́гін -у
2) паваро́т, заваро́т -у
3) віто́к -ка́
•
- wind down
- wind off
- wind up
- wind up in
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
адкры́цца, ‑крыюся, ‑крыешся, ‑крыецца;
1. Аказацца адкрытым, адчыніцца.
2. Паказацца, паўстаць перад вачамі.
3.
4. Расказаць пра сябе адкрыта, шчыра; прызнацца ў чым‑н.
5. Пачаць сваё існаванне, дзейнасць (пра ўстанову, прадпрыемства і пад.).
6. Перастаць зажываць, гаіцца; прарваць (пра рану).
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
апа́сці, ападзе;
1. Асыпацца, адваліцца (пра лісце, кветкі і пад.).
2. Паменшыцца ў аб’ёме, спасці.
3. Апусціцца; упасці.
4. Асесці, накрыць сабою ўсю паверхню.
5.
6.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кало́ць 1, калю, колеш, коле;
1. Датыкаючыся чым‑н. вострым, выклікаць боль.
2. Утыкаючы што‑н. вострае, рабіць дзірку, адтуліну ў чым‑н.; праколваць.
3.
4.
5.
6. Забіваць чым‑н. вострым (свіней).
7. і
•••
кало́ць 2, калю, колеш, коле;
Рассякаць на часткі; расшчапляць, раздрабняць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ж 1,
1. Восьмая літара беларускага алфавіта, якая мае назву «жэ».
2. Звонкі, шыпячы, зацвярдзелы зычны гук.
ж 2,
1.
2.
ж 3,
1.
2. Ужываецца пасля займеннікаў і займеннікавых прыслоўяў пры супастаўленні, параўнанні, каб падкрэсліць падабенства, супадзенне, аднолькавасць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
няха́й,
1.
2.
3.
4.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паласа́, ‑ы;
1. Тонкі доўгі кавалак якога‑н. матэрыялу (металу, тканіны, паперы і пад.).
2. Доўгая, параўнальна вузкая частка якой‑н. прасторы, паверхні, якая вылучаецца чым‑н.
3. Раён, пояс, зона, якія адрозніваюцца ад суседніх з імі раёнаў, паясоў, зон.
4. Нешырокі ўчастак ворнай зямлі.
5.
6. Набраная або аддрукаваная старонка газеты, кнігі, часопіса.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
палатно́, ‑а;
1. Гладкая льняная тканіна асобага перапляцення (звычайна белая), а таксама баваўняная, шаўковая ці сінтэтычная тканіна падобнага перапляцення.
2. Вялікі шырокі кавалак якой‑н. тканіны.
3. Карціна мастака (звычайна на матэрыі асобага перапляцення).
4. Праезная паверхня дарогі; дарожны насып.
5.
6.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сардэ́чны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да сэрца 1 (у 1 знач.).
2. Які мае адносіны да сэрца 1 (у 2 знач.); звязаны з пачуццямі, настроем, перажываннямі чалавека.
3. Спагадлівы, добры, чулы (пра чалавека, яго характар).
4. Які ідзе ад сэрца, шчыры.
5. Звязаны з каханнем; любоўны.
6. Каханы, любы.
7.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)