венцано́сны, ‑ая, ‑ае.

Уст. Урачысты эпітэт манархаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кафалі́чны, ‑ая, ‑ае.

Кніжн. Сусветны, усеагульны (эпітэт праваслаўнай царквы).

[Ад грэч. katholikós — з іншым вымаўленнем, чым каталіцкі.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

epithet

[ˈepɪӨet]

n.

эпітэ́т -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

БА́У, Баба,

у шумера-акадскай міфалогіі багіня горада Лагаша, бажаство ўрадлівасці, радзей багіня лячэння. Бау — дачка бога неба Ана; яе эпітэт «маці Бау».

т. 2, с. 354

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

прападо́бны, ‑ая, ‑ае.

У праваслаўнай царкве — эпітэт «святых» з манахаў, які азначае: праведны, святы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Epítheton n -s, -ta літ. эпі́тэт

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

улады́чыца, ‑ы, ж.

1. Жан. да уладыка (у 2 знач.).

2. Эпітэт багародзіцы ў рэлігійных творах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АРАМА́ЗД,

у армянскай міфалогіі вярхоўнае бажаство, тварэц неба і зямлі, бог урадлівасці. Яго эпітэт — «ары» (мужны). Гал. свяцілішча Арамазд было ў культавым цэнтры стараж. Арменіі Ані (сучасны Камах на тэр. Турцыі).

т. 1, с. 451

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

грамаве́ржац, ‑жца, м.

Паэт. Той, хто пасылае гром (у антычнай міфалогіі эпітэт Зеўса — Юпітэра). // перан. Пра грознага, суровага чалавека.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

усепадда́нейшы, ‑ая, ‑ае.

Уст. Які падаецца з вернападданніцкімі пачуццямі (эпітэт, які ўжываўся ў афіцыйных дакладах, просьбах і пад. пры звароце да цара). Усепадданейшае данясенне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)