Пуршэ́ць ’чмыхаць, злоснічаць’ (ТС). Гл. пу́рхаць; не выключае сувязь з літ. purkšėti ’шыпець, фыркаць (пра ката)’, параўн. purkslys ’нястрыманы чалавек; гарачка’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

чмы́ханне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. чмыхаць, а таксама гукі гэтага дзеяння. У гэты момант за акном пачуўся скрып намерзлых палазоў і задаволенае чмыханне каня, які прабег доўгую дарогу і нарэшце пачуў стайню. Хацкевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Пры́хаць (пры́хаты) ’фыркаць, чмыхаць’; ’чхаць, пырскаць’; ’выказваць незадаволенасць’ (Клім., ТС), пры́хнуць ’дзьмухнуць’ (ТС), драг. прэ́хатэ ’тс’ (Лучыц-Федарэц, вусн. паведамл.). Укр. при́хати, пи́рхати ’пырхаць; кашляць’. З пы́рхаць (гл.) у выніку метатэзы ы і р.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

пырхаць, фыркаць, чмыхаць

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

фы́ркать несов.

1. (с шумом выпускать воздух из ноздрей) пы́рхаць, фы́ркаць; чмы́хаць;

2. (смеяться, усмехаться, производя звук носом, губами) разг. фы́ркаць, пы́рхаць;

3. (выпускать с шумом воздух, пар, газ) пы́хкаць, фы́ркаць;

4. перен. (выражать недовольство), разг. фы́ркаць, чмы́хаць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

fukać

незак.

1. фыркаць, пырхаць, чмыхаць;

2. na kogo сварыцца, лаяцца на каго

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

snort

[snɔrt]

1.

v.i.

1) пы́рхаць, фы́ркаць; храпці́

The horse snorted — Конь хроп

2) пы́хкаць (пра параво́з)

3) чмы́хаць

“Indeed!” snorted my aunt — “Запраўды́!” — чмы́хнула мая́ цётка

4) informal ню́хаць (нарко́тык)

2.

n.

1) пы́рханьне, фы́рканьне n.; храп -у m. (каня́)

2) пы́хканьне n.

3) чмы́ханьне n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)