тупані́ на ж. разм. гл. тупат
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
топ I (топот) нар.-поэт. , обл. ту́ пат , -ту м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
«КАЗА́ »,
«Козачка », «Казёл », бел. нар. танец. Муз. памер 2 /4 . Тэмп умерана хуткі. Верагодна, мае вытокі ў стараж. абрадавым хаджэнні з «казою» на каляды. У аснове харэаграфічнага малюнка — імітацыя розных рухаў і звычак коз (тупат , скачкі і інш. ). Бытуе ў мностве варыянтаў амаль на ўсёй тэр. Беларусі. Некат. варыянты маюць элементы гумарыстычнага ігравога дзеяння, акрабатыкі. Выконваецца пад прыпеўкі.
Ю.М.Чурко .
т. 7, с. 411
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
tupanie
н. тупат , тупаценне
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
tętent, ~u
м. тупат , грукат
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
clatter 1 [ˈklætə] n.
1. стук
2. грук, гру́ кат, ляск
3. ту́ пат
4. балбатня́ , траскатня́
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
уначы́ , прысл.
Тое, што і уночы. Уначы чуліся нейкія гукі, тупат , нібы грукат, але змораныя людзі нічога не чулі і праспалі спакойна. Маўр .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
То́ паць ’тупаць, ісці (пра малых дзяцей)’ (мёрск. , Нар. лекс. ), ’ісці; хадзіць’ (брасл. , Сл. ПЗБ ), ’скакаць’ (Сцяшк. Сл. ), сюды ж топ ’пра топанне, няўдалыя скокі’ (мсцісл. , Нар. лекс. ), ’тупат ’ (Нар. Гом. ), топоні́ ць ’тупацець’ (ТС ), ст.-бел. топотъ ’тупат ’ (1518 г., КГС ). Укр. то́ пати ’ісці’, то́ пкати ’таптаць’, рус. то́ пать ’тупаць’, то́ пот ’тупат ’, польск. дыял. topotać się ’дрыжаць (ад страху, трывогі)’, в.-луж. topotać ’тупаць’, чэш. ťopati ’крочыць’, славен. topotáti , topótniti ’тупаць’, серб.-харв. топо̀тати ’тс’, то̏пот ’тупат ’, балг. то́ пот ’тупат ’, макед. топоти , тупоти ’тупаць, моцна стукаць’. З прасл. *top‑ , якое звязана з *tep‑ , гл. цепаць , а таксама прасл. *topotъ (гл. тупат лат. tapa , tapu ’туп-туп’, tapât ’крочыць, топаць’, літ. tapuoti ’тс’, фін.-угор. tap ’біць, штурхаць’, тат. , казах. , кыпч. taptamak ’таптаць’, tap‑tap ’туп-туп’. (Фасмер , 4, 78; Махэк₂ , 647; ЕСУМ , 5, 598; Сной₂ , 773). Да семантыкі параўн. то́ пкаць ’штурхаць, біць’ (Мат. Гом. ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
заглу́ хлы , ‑ая, ‑ае.
Разм.
1. Які прыціх, перастаў гучаць. Заглухлы тупат коней.
2. Заняпалы, закінуты, запусцелы. На паляне асталося два кусцікі крушыны, заглухлыя ў высокай траве. Пестрак .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)