прыла́джванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прынаджваць — прыладзіць; дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. прыладжвацца — прыладзіцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падна́джваць

‘прынаджваць, вабіць, прыцягваць каго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. падна́джваю падна́джваем
2-я ас. падна́джваеш падна́джваеце
3-я ас. падна́джвае падна́джваюць
Прошлы час
м. падна́джваў падна́джвалі
ж. падна́джвала
н. падна́джвала
Загадны лад
2-я ас. падна́джвай падна́джвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час падна́джваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

przynęcać

незак. прынаджваць; вабіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

прыўна́джваць

‘прынаджваць, прывабліваць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прыўна́джваю прыўна́джваем
2-я ас. прыўна́джваеш прыўна́джваеце
3-я ас. прыўна́джвае прыўна́джваюць
Прошлы час
м. прыўна́джваў прыўна́джвалі
ж. прыўна́джвала
н. прыўна́джвала
Загадны лад
2-я ас. прыўна́джвай прыўна́джвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прыўна́джваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

нажыўля́ць

‘прынаджваць што-небудзь (нажыўляць вуду) і ў пераносным значэнні (нажыўляць вобразы, уражанні і пад.)’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. нажыўля́ю нажыўля́ем
2-я ас. нажыўля́еш нажыўля́еце
3-я ас. нажыўля́е нажыўля́юць
Прошлы час
м. нажыўля́ў нажыўля́лі
ж. нажыўля́ла
н. нажыўля́ла
Загадны лад
2-я ас. нажыўля́й нажыўля́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час нажыўля́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

entice

[ɪnˈtaɪs]

v.t.

на́дзіць; прына́джваць, зана́джваць; ва́біць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Лі́віць ’прынаджваць’ (Др.-Падб.). Да лібіць < лібіла (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

прына́джвацца несов.

1. охот., рыб. идти́ на прима́нку;

2. страд. прива́живаться, прима́ниваться; прика́рмливаться; привлека́ться; см. прына́джваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

на́дзіць, наджу, надзіш, надзіць; незак., каго.

1. Прынаджваць чым‑н. каго‑н. Надзіць рыбу на гарох.

2. перан. Разм. Вабіць да сябе, прыцягваць. Няхай жа заўжды яно [мора] сніцца, Заўжды на раздолле заве, Прывольнымі далямі надзіць, Далёкаю лёгкай смугой. Зарыцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прика́рмливать несов.

1. (приручать — о животных) прыруча́ць, прыко́рмліваць; (приманивать) прына́джваць;

2. (кормить в дополнение к чему-л.) прыко́рмліваць, падко́рмліваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)