кара́ва нареч. коря́во; см. кара́вы 3
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
grubby
[ˈgrʌbi]
adj.
бру́дны; карэ́лы, кара́вы; неаха́йны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
grimy
[ˈgraɪmi]
adj.
карэ́лы, кара́вы; ве́льмі бру́дны, чо́рны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
коря́вый
1. кара́вы; (шероховатый) шурпа́ты; (некрасивый) нязгра́бны;
2. (изрытый оспой) рабы́, васпава́ты.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Кара́віць ’брудзіць’. (Яўс.), да каравы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Караве́нькі ’брудны’ (Нар. словатв.). Гл. каравы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Карва́ты ’закарузлы, закарэлы’ (Нар. лекс.) < *караваты да каравы (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Карэ́лы ’накрыты слоем засохлай гразі’, каравы ’брудны’, да карэць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кара́ўка 1 ’старая каравая ануча’ (ТСБМ, Нас., Янк. III, Хрэст. дыял., Яўс.). Гл. каравы. Параўн. караўка ’неахайная жанчына’ (Жд. 2).
Кара́ўка 2 ’доўгае, тоўстае бервяно з карой’, да кара (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кару́злік 1 ’невялікага росту, слабы чалавек’ (Касп., Бяльк.), ’недаростак’ (Нар. сл.), ’каравы, мізэрны’ (Гарэц.). Гл. карузлы 1. Дэмінутыўны суфікс ‑ік падкрэслівае пеяратыўнае значэнне.
Кару́злік 2 ’неахайны, брудны’. Гл. карузлы 2.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)