Verbum

анлайнавы слоўнік

offender [əˈfendə] n.

1. правапаруша́льнік, злачы́нца

2. паруша́льнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

экстрадзі́раваць

‘перадаць (перадаваць) злачынца ў іншую дзяржаву для следства над ім’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

экстрадзі́раваць

‘перадаць (перадаваць) злачынца ў іншую дзяржаву для следства над ім’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ка́ін, ‑а, м.

Пра здрадніка, злачынца (з біблейскага падання пра Каіна, сына Адама, які забіў свайго брата Авеля).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Verbrécher m -s, - злачы́нца, злачы́нец

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

elusive [ɪˈlu:sɪv] adj. ухі́лісты, уні́клівы;

an elusive criminal няўло́ўны злачы́нца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дактыласкапі́я, ‑і, ж.

Вывучэнне рысунка скуры на пальцах рук чалавека; зняцце адбіткаў з пальцаў рук для ўстанаўлення асобы злачынца.

[Ад грэч. daktylos — палец і skopeō — гляджу.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

string up

informal

ве́шаць (злачы́нца)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

złoczyńca

м. зламыснік; злачынца; злыдзень

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

закава́ць, -кую́, -куе́ш, -куе́; -куём, -куяце́, -кую́ць; -ку́й; -кава́ны; зак.

1. каго (што). Надзець на каго-н. кайданы.

З. злачынца.

2. перан., што. Замарозіць, пакрыць лёдам.

Мароз закаваў раку.

3. каго (што). Падбіваючы падкову, пашкодзіць нагу каню.

|| незак. зако́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)