offender [əˈfendə] n.

1. правапаруша́льнік, злачы́нца

2. паруша́льнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

экстрадзі́раваць

‘перадаць (перадаваць) злачынца ў іншую дзяржаву для следства над ім’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. экстрадзі́рую экстрадзі́руем
2-я ас. экстрадзі́руеш экстрадзі́руеце
3-я ас. экстрадзі́руе экстрадзі́руюць
Прошлы час
м. экстрадзі́раваў экстрадзі́равалі
ж. экстрадзі́равала
н. экстрадзі́равала
Загадны лад
2-я ас. экстрадзі́руй экстрадзі́руйце
Дзеепрыслоўе
цяп. час экстрадзі́руючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

экстрадзі́раваць

‘перадаць (перадаваць) злачынца ў іншую дзяржаву для следства над ім’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. экстрадзі́рую экстрадзі́руем
2-я ас. экстрадзі́руеш экстрадзі́руеце
3-я ас. экстрадзі́руе экстрадзі́руюць
Прошлы час
м. экстрадзі́раваў экстрадзі́равалі
ж. экстрадзі́равала
н. экстрадзі́равала
Загадны лад
2-я ас. экстрадзі́руй экстрадзі́руйце
Дзеепрыслоўе
прош. час экстрадзі́раваўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ЗЛАЧЫ́ННАСЦЬ ПРАФЕСІЙНАЯ,

злачыннасць, якая мае ўстойлівы характар, сведчыць пра наяўнасць у злачынца пэўных ведаў і звычак, з’яўляецца крыніцай існавання, звязана ўстойлівымі сувязямі з антысацыяльным асяроддзем. Гл. таксама Арганізаваная злачыннасць.

т. 7, с. 73

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ка́ін, ‑а, м.

Пра здрадніка, злачынца (з біблейскага падання пра Каіна, сына Адама, які забіў свайго брата Авеля).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Verbrécher m -s, - злачы́нца, злачы́нец

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

elusive [ɪˈlu:sɪv] adj. ухі́лісты, уні́клівы;

an elusive criminal няўло́ўны злачы́нца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дактыласкапі́я, ‑і, ж.

Вывучэнне рысунка скуры на пальцах рук чалавека; зняцце адбіткаў з пальцаў рук для ўстанаўлення асобы злачынца.

[Ад грэч. daktylos — палец і skopeō — гляджу.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ДАКТЫЛАСКАПІ́Я (ад дактыла... + ...скапія),

галіна ведаў, якая вывучае будову ўзораў скуры рук з мэтай ідэнтыфікацыі асобы. На далоневай паверхні канцавых (ногцевых) фалангаў пальцаў рук ёсць рэльефныя лініі (т. зв. папілярныя), якія строга індывідуальныя, адносна ўстойлівыя і здольныя аднаўляцца ў былым выглядзе пры паверхневым парушэнні скурнага покрыва. З улікам відаў і тыпаў скурнага ўзору, іх дадатковых асаблівасцей выводзіцца т. зв. дактыласкапічная формула, якая служыць асновай сістэматызацыі дактыласкапічных картаў у картатэках. Найб. шырока выкарыстоўваюцца ў крыміналістыцы: па адбітках пальцаў рук ажыццяўляюцца: крыміналістычная ідэнтыфікацыя асобы злачынца; устанаўленне злачынца, які быў раней зарэгістраваны як судзімы; ідэнтыфікацыя неапазнаных трупаў; пошук асоб, што прапалі без вестак, і інш. Метады Д. выкарыстоўваюць таксама ў антрапалогіі, медыцыне, банкаўскай справе і інш. галінах навукі, практычнай дзейнасці.

С.​У.​Скаруліс.

т. 6, с. 13

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

string up

informal

ве́шаць (злачы́нца)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)