даклярава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад дакляраваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
обеща́ть
1. сов. паабяца́ць, даклярава́ць;
2. несов. абяца́ць, дакляро́ўваць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
obiecać
зак. паабяцаць, дакляраваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
poobiecywać
зак. паабяцаць, дакляраваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
przyobiecać
зак. паабяцаць, дакляраваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
przyrzekać
незак. абяцаць; дакляраваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Дэкларава́ць ’дэклараваць’ (БРС). Запазычанне з рус. деклари́ровать (аб рус. слове падрабязна гл. Шанскі, 1, Д, Е, Ж, 56: < ням. deklarieren < лац. declarāre). Параўн. бел. даклярава́ць (гл.), якое з’яўляецца запазычаннем з польск. deklarować (< лац.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
deklarować
1. а) зак. co заявіць што, абвясціць; дэклараваць;
незак. заяўляць; абвяшчаць; дэклараваць;
2. а) зак. паабяцаць; дакляраваць; прапанаваць;
deklarować pomoc — паабяцаць (дакляраваць) дапамогу;
незак. абяцаць; дакляраваць; прапаноўваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Дакляра́цыя ’абяцанка’ (БРС). У ст.-бел. мове деклярация, деклярацыя ’аб’яўленне, абвяшчэнне’ (засведчана з 1600 г., гл. Булыка, Запазыч., 90). З польск. declaracja ’тс’, а гэта з лац. declarātio. Параўн. даклярава́ць (гл.). Гл. яшчэ дэклара́цыя. Таксама запазычаннем з польск. мовы з’яўляецца рус. деклара́ция (якое прыйшло ў рус. мову ў Пятроўскую эпоху).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
przyrzec
przyrze|c
зак. паабяцаць; дакляраваць;
~kł, że to zrobi — ён паабяцаў, што зробіць гэта
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)