Тра-та-та́ ‘водгалас спеву, музыкі’ (маладз., Дзіц. фальклор), тратата́, тратата́м ‘тс’ (Ф. Багушэвіч), польск. tra‑ta‑ta ‘тс’, славац. tra‑ta‑ta ‘тс’, ‘водгалас стрэлаў з кулямёта’ і інш. Гукапераймальнае.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Náchklang m -(e)s, -klänge во́дгалас, рэ́ха

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

во́дгаласкі, ‑аў; адз. водгаласак, ‑ску; м.

Разм. Тое, што і водгалас, водгук (у 1 знач.). Грукат дрывасекаў разлягаецца водгаласкамі па ваколіцы. Бядуля. Водгаласкі вайны чуліся на рэйдзе, дзе стаяў абпалены крэйсер ці браняносец. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Náchhall m -(e)s, -e во́дгалас, во́дгук; рэ́ха, во́дгулле

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

отголо́сок м.

1. прям., перен. (отзвук) во́дгалас, -су м.;

2. (эхо) во́дгулле, -лля ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Во́дклік ’водгалас’ (Др.-Падб., Яруш., КТС). Рус. о́тклік, славен. odklik, макед. кніжн. отклик. Да адклікнуцца (гл.) з суф. ‑ъ.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

resonance

[ˈrezənəns]

n.

1) во́дгалас, во́дгук -у m., во́дгульле n.

2) Phys. рэзана́нс -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Перагало́ссе (пірігалосься) ’адгалосак, водгалас’ (Юрч. СНЛ), рус. дыял. переголо́сье ’абгаворы, плёткі’, славен. preglâsje ’перагаласоўка галосных гукаў’. Да пера- і голас (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

odgłos, ~u

м.

1. водгалас, водгук, рэха, водгулле;

odgłos kroków — водгулле крокаў;

odgłos dzwonka — водгалас (водгук) званка;

2. погаласка, чутка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

рэ́ха

(гр. echo = гук, голас)

1) адбіццё гукавога сігналу ці радыёімпульсу ад пэўнай перашкоды;

2) перан. водгалас, водгук.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)