Verbum

анлайнавы слоўнік

Bürger m -s, -

1) грамадзяні́н

2) гарадскі́ жыха́р

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

Érdbewohner m -s, - жыха́р [насе́льнік] зямлі́, чалаве́к, про́сты смяро́тны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

Grénzer m -s, -

1) паграні́чнік

2) жыха́р паграні́чча [паме́жжа]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

Schwábe I m -n, -n шваб (жыхар Швабіі)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

Czecho-Slovakian, Czechoslovakian

[,tʃekoʊsloʊˈvɑ:kiən]

adj.

чэхаслава́цкі

жыха́р чэхаслава́ччыны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

islander

[ˈaɪləndər]

жыха́р, жыха́рка абто́ка, астраўля́нін -а m., астраўля́нка f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

Bermudan

[bərˈmju:dən]

adj.

бэрму́дзкі

жыха́р ці жыха́рка Бэрму́ды

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

North American

adj.

паўно́чнаамэрыка́нскі

жы́хар Паўно́чнае Амэ́рыкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

Сяльча́нін разм. ’сельскі жыхар, селянін; аднавясковец’ (ТСБМ), ст.-бел. сельча́нинъ (?), параўн. Т. скл. сельча́ном (XVI ст., Карскі, 1–3, 147), рус. сельча́нин ’жыхар сяла’, стараж.-рус. сельчанинъ ’тс’. Дэрыват ад сяльцо́ ’невялікае сяло, пасяленне’ (ТСБМ, Ласт., Некр. і Байк.) < сяло, гл. Адзначаецца экспансія ў сучаснай рускай мове фарманта ‑чане, ‑чанин у адтапанімічных утварэннях на *‑janinъ (Трубачоў, Этимология–1980, 4), што магло паўплываць і на пашырэнне такіх утварэнняў у беларускай мове, параўн. мінча́нін, гамяльча́нін. Менш верагодна другаснае ўтварэнне ад сяля́к ’селянін’ (Ласт.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

коренно́й

1. прил. карэ́нны;

коренно́й жи́тель карэ́нны жы́хар;

коренны́м о́бразом карэ́нным чы́нам;

коренно́й зуб карэ́нны зуб;

2. сущ. каранні́к, -ка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)