Verbum

АМАФО́РМЫ (ад гама... + лац. forma форма, вонкавы выгляд, абрыс),

словы, якія ў асобных граматычных формах супадаюць гучаннем і напісаннем, але не супадаюць значэннем. Амаформы могуць быць словамі той самай або розных часцін мовы, напр., «горы» (назоўны склон мн. л. назоўніка «гара») і «горы» (месны склон адз. л. назоўніка «гора»), «кліч» (назоўнік) і «кліч» (дзеяслоў загаднага ладу), «вусны» (назоўнік) і «вусны» (прыметнік) і інш.

т. 1, с. 308

НЯВЕ́РАЎ (сапр. Скобелеў) Аляксандр Сяргеевіч

(24.12.1886, с. Навікоўка Старамайнскага р-на Ульянаўскай вобл., Расія — 24.12.1923),

рускі пісьменнік. У 1906—16 настаўнічаў. Друкаваўся з 1906. Асн. тэмы творчасці — рас. сялянства, вострыя сац. і псіхал. канфлікты на вёсцы: апавяданні, аповесці «Ташкент — горад хлебны», «Гусі-лебедзі» (не завершаная), «Андрон Непуцёвы» (усе 1923) і інш. Прозе Н. ўласціва своеасаблівая, блізкая да сказа стылістыка. Аўтар п’ес «Бабы» (1920), «Грамадзянская вайна», «Захарава смерць» (абедзве 1922), вершаў у прозе і інш. Адзін з пачынальнікаў сав. дзіцячай л-ры (цыкл «Дзіцячыя апавяданні», 1923). На бел. мову асобныя яго творы пераклалі Б.Дольскі, М.Сеўрук і інш.

Тв.:

Собр. соч. Т. 1—4. Куйбышев, 1957—58;

Избранное. Мн., 1985;

Бел. пер. — Бабы. Мн., 1927;

Як у нас вайна была. Мн., 1927;

Смех і гора. Мн., 1928;

Ташкент — горад хлебны. Мн., 1930;

Бальшавікі. Мн., 1930;

Сгрогі муж. Гора-горкае: Апавяданні. Мн., 1931.

Літ.:

Александр Неверов: Из архива писателя: Исслед. Воспоминания. Куйбышев, 1972;

Александр Неверов: Воспоминания, статьи, библиогр Куйбышев, 1986.

т. 11, с. 404