Сусто́й ’смятана’ (Мат. Маг.), ’вяршкі з малака’ (Мат. Гом.), ’адстой’ (Яўс.), ’асадак на дне пасудзіны з вадкасцю’ (Юрч. Вытв.). Ад сусто́іцца ’адстаяцца’ (Нас., ТС), сусто́іць ’адстаяць’ < стаяць (гл.) з ‑о‑ пад націскам.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Таўку́н1 ’ятрышнік’ (Расл. св.). Гл. таўкан.

Таўку́н2 ’цыбуля (тоўчаная)’ (Мат. Гом.), тоўку́н ’страва з пер’я цыбулі’ (ПСл). Да таўкці, таўчы ’мяць, расціраць’ (гл.), аналагічна таўку́н ’пюрэ з бульбы’ (Мат. Гом.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Пале́тнік ’сезоннік’ (Мат. Гом.). Да ле́та (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

По́хля ’палоска, участак сенакосу’ (Мат. Гом.). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ну́трашчы ’вантробы’ (Мат. Гом.). Да нутро (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Жо́га ’пякотка’ (Бяльк., Мат. Гом.). Гл. жа́га.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Жо́рван, жо́рваны ’жорны’ (Мат. Гом.). Гл. жаро́н.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ко́стачка ’лёска’ (Мат. Гом.). Да косць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кражня́к ’камель (тоўсты)’ (Мат. Гом.). Гл. краж.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кражні́к ’сасновы лясок’ (Мат. Маг.). Гл. кражняк

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)