2.што. Звонам апавясціць аб чым‑н. У гэты час насценны гадзіннік празваніў палавіну дзесятай...Якімовіч.
3. Званіць некаторы час. Празваніць гадзіну.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
празвані́цьсов., в разн. знач. прозвони́ть;
п. на абе́д — прозвони́ть на обе́д;
п. цэ́лую гадзі́ну — прозвони́ть це́лый час
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ICE = Intercity-Expresszug – міжгародні цягнік-экспрэс прамых зносін (з інтэрвалам руху праз гадзіну)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Kalífm -en, -en халі́ф, калі́ф;
~ auf kúrze Dáuerіран. калі́ф на гадзі́ну
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
knot1[nɒt]n.
1. ву́зел (на вяроўцы, шнуры і да т.п.)
2. пучо́к (валасоў)
3. (марскі) ву́зел (мера хуткасці карабля = 1,853 км за гадзіну)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
deathbed
[ˈdeӨbed]
n.
1) сьмяро́тнае ло́жа
2) апо́шнія гадзі́ны жыцьця́
a deathbed confession — спо́ведзь у апо́шнюю гадзі́ну жыцьця́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ба́ўка, ‑і, ДМ ‑ўцы, ж.
Разм. Правядзенне часу ў гутарках, забавах. Разводзіць [Дзяжа] розныя балясы Гадзіну добрую падрад. І раз у часе гэтых бавак З ўчастка роўнага сігнал: Брыгадны едзе генерал!Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нуднава́та,
1.Прысл.да нуднаваты.
2.безас.узнач.вык. Пра пачуццё нуды, якое адчувае хто‑н. Праз гадзіну-другую, калі прыгрэла сонца, ліні брацца перасталі і нам зрабілася крыху нуднавата.Ляўданскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прачака́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што і чаго.
Чакаць некаторы час. Прачакаў дзед гадзіну, прачакаў другую.Колас.Паўлюкоўскі падаў апеляцыю і вось два гады з паловай прачакаў сваёй судовай справы.Машара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БУ́БНІС ((Bubnys) Вітаўтас) (н. 9.9.1932, в. Чудзішкяй Прэнайскага р-на, Літва),
літоўскі пісьменнік. Засл. дз. культ. Літвы (1982). Скончыў Вільнюскі пед.ін-т (1957). Друкуецца з 1953. Аўтар кніг апавяданняў «Пахучы аер» (1967), «Белы вецер» (1974), аповесцяў «Рамунас» (1964), «Арберон» (1969) і інш. Раманы «Галодная зямля» (1971), «Пад летнім небам» (1973; за абодва Дзярж. прэмія Літвы 1974), «Красаванне нясеянага жыта» (1976), пра гіст. лёс літоўскага сялянства; «У гадзіну поўні» (1980), «Запрашэнне» (1983), «Даруй грахі нашы» (1989), «Няхай адкрыюцца твае вочы» (1993) пра жыццё інтэлігенцыі, яе маральную і грамадз. адказнасць. На бел. мову асобныя творы Бубніса пераклаў У.Яцко (у зб. «Бурштынавыя пацеркі», 1984).