cios, ~u

м.

1. удар;

zadać cios — нанесці ўдар;

odbić cios — парыраваць удар; адбіць удар;

2. буд. чэсаны камень;

3. ~y мн. біўні (слана, маманта)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

адбі́ты

1. отби́тый;

2. отби́тый, отражённый;

3. отби́тый, отражённый;

4. отби́тый;

5. отби́тый, отколо́ченный;

6. отби́тый;

7. отби́тый;

8. отпеча́танный;

9. отби́тый;

10. отгоро́женный;

11. отби́тый;

12. отображённый;

13. отби́тый;

14. отражённый;

15. разг. отпра́вленный; отби́тый;

16. поби́тый;

17. клеймённый;

1-17 см. адбі́ць 1-17

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адкі́нуць, -ну, -неш, -не; -кінь; -нуты; зак.

1. каго-што. Кінуць убок, назад, наперад; рэзка, з сілай адштурхнуць.

А. камень.

2. перан., каго-што. Не прыняць, адмовіцца ад чаго-н. (разм.).

А. усе магчымасці.

А. сумненні.

3. перан., каго-што. Атакуючы, прымусіць адступіць.

А. ворага далёка назад.

4. што. Адкрыць, адвесці ўбок, адвярнуць, закінуць назад што-н., замацаванае адным краем.

А. века скрыні.

5. Адвесці назад, убок; закінуць (галаву, руку, нагу).

А. галаву.

6. каго-што. Зменшыць на пэўную колькасць, адняць.

А. сотню рублёў.

7. ас. і безас., каго-што. Вярнуцца (пра хваробу).

Грып яго адкінуў (разм.).

8. што. Адбіць, стварыць (цень, святло і пад.).

Сад адкінуў густы цень.

9. перан. Вярнуць да пройдзенай стадыі ў развіцці чаго-н.

Вайна ўсё адкінула назад.

10. Не прыняць пад увагу пры лічэнні, ацэнцы каго-, чаго-н.

Улічыць галоўнае, адкінуць выпадковае.

◊

Адкінуць хвост (капыты) (разм.) — памерці.

|| незак. адкі́дваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

win [wɪn] v. (won)

1. перамага́ць, выйграва́ць;

win a war вы́йграць вайну́;

win a contest перамагчы́ ў спабо́рніцтве;

win a prize атрыма́ць прыз;

win at cards вы́йграць у ка́рты;

win hands down infml атрыма́ць лёгкую перамо́гу;

win a championship sport заваява́ць першынство́;

win on points sport вы́йграць па ачка́х;

win four goals to nil sport вы́йграць з лі́кам 4:0

2. заслу́жваць; дабіва́цца;

win respect заваява́ць пава́гу;

win compassion вы́клікаць спачува́нне

♦

win free вы́брацца з ця́жкага стано́вішча;

win one’s spurs fml дасягну́ць сла́вы;

win or lose ≅ ці пан, ці прапа́ў; ці паска́чаш, ці папла́чаш

win away [ˌwɪnəˈweɪ] phr. v.

1. адня́ць, адбі́ць

2. вы́рвацца, адбі́цца

win back [ˌwɪnˈbæk] phr. v. адваява́ць, адыгра́ць;

win some money back адыгра́ць крыху́ гро́шай;

win back a territory адбі́ць тэрыто́рыю

win out [ˌwɪnˈaʊt] phr. v. infml прабіва́цца; пераадо́льваць;

win out to recovery вы́здаравець пасля́ ця́жкай хваро́бы

win over [ˌwɪnˈəʊvə] phr. v. схілі́ць (каго-н.) на свой бок, перакана́ць

win round [ˌwɪnˈraʊnd] phr. v. =

win overwin through [ˌwɪnˈθru:] phr. v. infml = win out

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

zniechęcić

зак.

1. ( kogo do czego) адбіць ахвоту (у каго да чаго); адштурхнуць (ад каго);

2. расхаладзіць;

niepowodzenia ~ły go do reszty — няўдачы зусім яго збянтэжылі (збілі з панталыку)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

набі́ць, ‑б’ю, ‑б’еш, ‑б’е; ‑б’ём, ‑б’яце; заг. набі; зак.

1. чаго. Убіць, наўбіваць у значнай колькасці. Набіць цвікоў. Набіць калкоў.

2. што. Напоўніць, напхаць чым‑н. Свежым сенам сяннік гаспадыня набіла. Зарыцкі. Селі [старцы], адпачылі, люлькі тытунём набілі. Якімовіч. // Разм. Сабраўшыся ў вялікай колькасці, запоўніць. Народ густа набіў калідор. Мікуліч. Людзей найшло.. Набілі клуб — не дыхнуць. Пташнікаў.

3. што. Прыбіць зверху да чаго‑н. Набіць палатно на падрамнік.

4. што. Ударамі насадзіць. Набіць абруч на бочку. Набіць сякеру на тапарышча.

5. чаго. Разбіць у вялікай колькасці. Набіць шкла. □ Крыніцу назвалі «Тры браты», а каб пра гэта было ўсім вядома, набілі дробненькіх каменьчыкаў і па свежым тынку зрабілі надпіс. Дубоўка.

6. каго. Нанесці пабоі. Пачуўшы Цімкаў плач, выйшла з хаты бабка. Яна думала, што хто набіў хлопчыка. Кулакоўскі. Аканома набілі і прагналі з плантацыі. Караткевіч.

7. каго-чаго. Забіць вялікую колькасць жывёл, птушак і пад. Набіць качак. Набіць зайцаў.

8. што. Зарадзіць зброю з дула. Дзед Талаш наўперад набіў стрэльбу. Колас.

9. што. Зрабіць узор асобым спосабам. Набіць рысунак на тканіне.

10. што. Зрабіць балючае пашкоджанне ўдарамі, трэннем. Набіць гуз. Набіць мазалі.

•••

Аскому набіць — тое, што і аскому нагнаць (гл. нагнаць).

Бітком набіць — напоўніць што‑н. вельмі цесна, шчыльна.

Набіць вока — набыць вопыт, уменне вызначыць што‑н. адразу.

Набіць кішэнь — займець вялікія грошы, зрабіцца багатым.

Набіць (наламаць) руку — зрабіцца спрактыкаваным, набыць вопыт у якой‑н. справе.

Набіць сабе цану — узвысіць сябе ў вачах іншых.

Набіць цану — тое, што і нагнаць цану (гл. нагнаць).

Ногі набіць — тое, што і ногі адбіць (гл. адбіць).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адбо́й, ‑ю, м.

1. Дзеянне паводле дзеясл. адбіваць — адбіць (у 2 знач.) і адбівацца — адбіцца (у 2 знач.).

2. Гукавы сігнал, які апавяшчае аб заканчэнні чаго‑н. Дзяжурны афіцэр пасля адбою Абход чарговы робіць. Зарыцкі. Даў адбой гарніст, і ўсе мы Спаць паклаліся на сене. Нядзведскі. // перан. Перапынак у працы, дзеянні; спачын. Ні ўдзень, ні ўноч не ведалі адбою мы. Макаль.

3. Маркіровачны малаток. Знайшлі два пні сантыметраў па трыццаць, пабілі іх штрафным адбоем. Ермаловіч. // След, знак ад маркіровачнага малатка. [Хама Хаміч:] — Пад’едзьце, Лявон Свірыдавіч, бліжэй... Бачыце — адбою на бярвеннях няма. — Ну, адбою тут вы не знойдзеце, — спыніў яго Лявон Свірыдавіч, — гэта ж верхавіны, а адбой на камлях. Корбан.

•••

Адбою няма (не будзе) ад каго-чаго гл. няма.

Біць (даць) адбой гл. біць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

fight​2 [faɪt] v. (fought)

1. змага́цца, ваява́ць; бі́цца;

fight racism/corruption/poverty змага́цца з расі́змам/кару́пцыяй/гале́чай;

fight (against) an enemy змага́цца су́праць во́рага;

fight for independence змага́цца за незале́жнасць

2. (with smb. over/about smth.) спрача́цца

♦

fight a losing battle рабі́ць што-н. без надзе́і на по́спех;

fight tooth and nail змага́цца ве́льмі рашу́ча

fight off [ˌfaɪtˈɒf] phr. v.

1. перамагчы́; спра́віцца, адо́лець, асі́ліць She fought off the illness. Яна (хутка) справілася з хваробай.

2. адбі́ць, адагна́ць;

They fought off the enemy. Яны адбілі ворага.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

argument, ~u

м. аргумент;

odeprzeć (zbijać) czyje ~y — адбіць (абвяргаць) чые аргументы;

poprzeć co ~ami — падмацаваць што аргументамі;

wytaczać ważkie ~y — прапаноўваць важкія (сур’ёзныя) аргументы;

argument za czym — аргумент на карысць чаго

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

napad, ~u

м.

1. напад, нападзенне; атака; налёт;

odeprzeć napad — адбіць напад (нападзенне);

napad z bronią w ręku юр. узброенае нападзенне;

2. прыступ;

napad duszności — прыступ задышкі;

napad kaszlu — прыступ кашлю;

4. спарт. нападзенне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)