шу́бнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
шу́бнік |
шу́бнікі |
| Р. |
шу́бніка |
шу́бнікаў |
| Д. |
шу́бніку |
шу́бнікам |
| В. |
шу́бніка |
шу́бнікаў |
| Т. |
шу́бнікам |
шу́бнікамі |
| М. |
шу́бніку |
шу́бніках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Шу́бнікі
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Шу́бнікі |
| Р. |
Шу́бнікаў |
| Д. |
Шу́бнікам |
| В. |
Шу́бнікі |
| Т. |
Шу́бнікамі |
| М. |
Шу́бніках |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)