чапяльні́к, чапельніка́, мн. чапельнікі́, чапельніко́ў, м.

Ручка чапялы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

чапяльні́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. чапяльні́к чапельнікі́
Р. чапельніка́ чапельніко́ў
Д. чапельніку́ чапельніка́м
В. чапяльні́к чапельнікі́
Т. чапельніко́м чапельніка́мі
М. чапельніку́ чапельніка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чапяльні́к, род. чапельніка́ м. рукоя́тка сковоро́дника

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чапяльні́к, чапельніка, м.

Ручка ў чапяле. Курловіч стукнуў кашлем чапельніка аб падлогу, лоўка, як бы робячы з вінтоўкаю выпад к бою, сунуў чапялу ў печ. Дуброўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

чапе́льнік м., см. чапяльні́к

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чапе́льнік, ‑а, м.

Разм. Тое, што і чапяльнік. Затым.. [Гарвась] ідзе да качарэжніка, доўга гаўкае, не знаходзіць чапельніка, і нечакана заўважае новы, акуратна выгаблеваны. Хадановіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)