цівуно́ў

прыметнік, прыналежны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. цівуно́ў цівуно́ва цівуно́ва цівуно́вы
Р. цівуно́вага цівуно́вай
цівуно́вае		 цівуно́вага цівуно́вых
Д. цівуно́ваму цівуно́вай цівуно́ваму цівуно́вым
В. цівуно́ў (неадуш.)
цівуно́вага (адуш.)		 цівуно́ву цівуно́ва цівуно́вы (неадуш.)
цівуно́вых (адуш.)
Т. цівуно́вым цівуно́вай
цівуно́ваю		 цівуно́вым цівуно́вымі
М. цівуно́вым цівуно́вай цівуно́вым цівуно́вых

Крыніцы: prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

цівуно́ў, ‑ова.

Гіст. Які належыць цівуну, уласцівы яму.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ціву́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ціву́н цівуны́
Р. цівуна́ цівуно́ў
Д. цівуну́ цівуна́м
В. цівуна́ цівуно́ў
Т. цівуно́м цівуна́мі
М. цівуне́ цівуна́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зрок, ‑у, м.

1. Адно з пяці знешніх пачуццяў, органам якога з’яўляюцца вочы; здольнасць бачыць. Органы зроку. Сапсаваць зрок. □ У майстэрні цемнавата, а зрок у Абрама ўжо быў прытуплены. Дачка запаліла.. лямпу. Пестрак. Нават вачам стала лягчэй, нібы пяшчота свежага вясенняга цяпла прыбавіла ім зроку. Кулакоўскі.

2. Разм. Погляд, позірк. На ганак са стрэльбаю выйшаў стары. Абвёў цівуноў грозным зрокам. Танк.

•••

Бінакулярны зрок — звычайнае бачанне абодвума вокамі.

Поле зроку гл. поле.

(Як) зрокам абняць гл. абняць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)