урачы́, ураку́, урачэ́ш, урачэ́; урачо́м, урачаце́, ураку́ць; уро́к, -ракла́, -ло́; урачы́; урачо́ны; зак., каго-што і без дап.

Тое, што і сурочыць.

|| незак. урака́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

урачы́

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. ураку́ урачо́м
2-я ас. урачэ́ш урачаце́
3-я ас. урачэ́ ураку́ць
Прошлы час
м. уро́к ураклі́
ж. уракла́
н. уракло́
Загадны лад
2-я ас. урачы́ урачы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час уро́кшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

урачы́ сов., разг. сгла́зить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

урачы́, ураку, урачэш, урачэ; урачом, урачаце, уракуць; пр. урок, уракла, ‑ло; заг. урачы; зак., каго-што і без дап.

Паводле забабонных уяўленняў — пашкодзіць каму‑, чаму‑н. благім вокам; прынесці няшчасце, хваробу. Хавала [маці] ўсё ад вачэй тваіх сініх, Баялася Усё — каб хаця ты не урок. Тармола. // Разм. Пахваламі, прадказаннем чаго‑н. добрага паклікаць дрэннае. — Так, майго Васільку, каб не ўрачы, усе любяць за яго людскасць, самавітасць. Гартны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

У́рач

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. У́рач
Р. У́рачы
Д. У́рачы
В. У́рач
Т. У́раччу
М. У́рачы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

урака́ць гл. урачы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

уракну́ць сов., см. урачы́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сглазить сов., разг. суро́чыць, урачы́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ура́ч

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ура́ч урачы́
Р. урача́ урачо́ў
Д. урачу́ урача́м
В. урача́ урачо́ў
Т. урачо́м урача́мі
М. урачу́ урача́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

урака́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да урачы, уракнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)