туго́й

1. в разн. знач. тугі́;

туга́я пружи́на туга́я спружы́на;

туго́й мяч тугі́ мяч;

туги́е ко́сы тугі́я ко́сы;

туга́я струна́ туга́я струна́;

2. (неподатливый) нячу́лы, непамярко́ўны; (скупой) скупы́;

◊

туго́й на́ ухо тугі́ на ву́ха, недачува́е;

туго́й кошелёк тугі́ кашалёк.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тугі́

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. тугі́ туга́я туго́е тугі́я
Р. туго́га туго́й
туго́е		 туго́га тугі́х
Д. туго́му туго́й туго́му тугі́м
В. тугі́ (неадуш.)
туго́га (адуш.)		 тугу́ю туго́е тугі́я (неадуш.)
тугі́х (адуш.)
Т. тугі́м туго́й
туго́ю		 тугі́м тугі́мі
М. тугі́м туго́й тугі́м тугі́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тужлі́вы, -ая, -ае.

1. Прасякнуты тугой.

Т. настрой.

2. Які наганяе, выклікае тугу.

Тужлівая цішыня.

|| наз. тужлі́васць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

туга́

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. туга́
Р. тугі́
Д. тузе́
В. тугу́
Т. туго́й
туго́ю
М. тузе́

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тугі́

1. туго́й;

туга́я струна́ — туга́я струна́;

туга́я спружы́на — туга́я пружи́на;

т. каўне́рык — туго́й воротничо́к;

2. (плотно набитый) туго́й, пло́тный;

т. кашалёк — туго́й кошелёк;

3. (о тесте) круто́й;

4. разг. (медленный и трудный) туго́й;

т. рост азі́мых — туго́й рост ози́мых;

◊ т. на ву́ха — туго́й на́ ухо

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пру́ткі

1. упру́гий;

2. упруги́й; туго́й;

~кія но́гі — упру́гие (туги́е) но́ги

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падмёрзлы, ‑ая, ‑ае.

Крыху, злёгку мёрзлы, цвёрды ад марозу. Падмёрзлы снег. Падмёрзлыя яблыкі. □ Цяпер.. [хлапчукі] хацелі нават, каб дарога была даўжэйшаю — так прыемна было ісці ўсім разам па тугой, падмёрзлай за ноч сцяжынцы. Ваданосаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тужэ́йшы прил. сравнит. ст.

1. ту́же, поту́же, бо́лее туго́й;

2. ту́же, поту́же, плотне́е, поплотне́е;

1, 2 см. тугі́ 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ці́каць, ‑ае; незак.

Ціха і мерна пастукваць (звычайна пра гадзіннік і гадзіннікавы механізм). Будзільнік спакойна цікаў на стале. Гроднеў. Ледзь чутна цікаў гадзіннікавы механізм заведзенай міны. Шамякін. // Утвараць гукі, падобныя да цікання гадзінніка. Ці помніш, сцежка ціхая, Абцасікі вясёлыя? Трывожна сэрца цікае, З тугой гляджу наўкола я. Барадулін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

непло́тный

1. (неплотно прилегающий) няшчы́льны;

2. (непрочный, некрепкий) нямо́цны; нято́ўсты, недзябёлы, негрубы́; (не густой) няча́сты, негусты́; (не твёрдый, не тугой) няцвёрды, нетугі́; см. пло́тный​ 1, 2.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)