таленаві́ты, -ая, -ае.

1. Які мае талент (у 1 знач.).

Т. матэматык.

Таленавітая артыстка.

2. Які зроблены, выкананы з праяўленнем таленту.

Таленавітае выкананне твора.

|| наз. таленаві́тасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

таленаві́ты

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. таленаві́ты таленаві́тая таленаві́тае таленаві́тыя
Р. таленаві́тага таленаві́тай
таленаві́тае		 таленаві́тага таленаві́тых
Д. таленаві́таму таленаві́тай таленаві́таму таленаві́тым
В. таленаві́ты (неадуш.)
таленаві́тага (адуш.)		 таленаві́тую таленаві́тае таленаві́тыя (неадуш.)
таленаві́тых (адуш.)
Т. таленаві́тым таленаві́тай
таленаві́таю		 таленаві́тым таленаві́тымі
М. таленаві́тым таленаві́тай таленаві́тым таленаві́тых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

таленаві́ты тала́нтливый, дарови́тый, одарённый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

таленаві́ты, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае талент (у 1 знач.). Таленавіты артыст. □ [Струшня:] — Паддубны — таленавіты і адважны камандзір. М. Ткачоў. Палкоўнік пан Дэмбіцкі не лічыўся і з тою акалічнасцю, што ў штабе яго праціўніка не заўсёды вялі рэй прафесіяналы-штабісты старой ваеннай школы, а бралі ініцыятыву людзі таленавітыя з рабочага асяроддзя. Колас.

2. Які ўласцівы таленту (у 2 знач.). [Генадзій:] Таленавітае выкананне выклікала дурную рэакцыю ўс[ёй] залы. Крапіва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тала́нтливый таленаві́ты.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адо́раны, -ая, -ае.

Здольны да чаго-н., таленавіты.

А. хлопец.

|| наз. адо́ранасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дарови́тый здо́льны, таленаві́ты.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

одарённый адо́раны, здо́льны, таленаві́ты.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

та́лент

‘таленавіты чалавек’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. та́лент та́ленты
Р. та́лента та́лентаў
Д. та́ленту та́лентам
В. та́лента та́лентаў
Т. та́лентам та́лентамі
М. та́ленце та́лентах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

высокаталенаві́ты, ‑ая, ‑ае.

Вельмі таленавіты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)