се́йбітка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
се́йбітка |
се́йбіткі |
| Р. |
се́йбіткі |
се́йбітак |
| Д. |
се́йбітцы |
се́йбіткам |
| В. |
се́йбітку |
се́йбітак |
| Т. |
се́йбіткай
се́йбіткаю |
се́йбіткамі |
| М. |
се́йбітцы |
се́йбітках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
се́йбітка ж., прям., перен. се́яльщица, се́ятельница
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
се́яльщица се́яльшчыца, -цы ж.; се́йбітка, -кі ж.; см. се́яльщик.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)