се́йбітка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. се́йбітка се́йбіткі
Р. се́йбіткі се́йбітак
Д. се́йбітцы се́йбіткам
В. се́йбітку се́йбітак
Т. се́йбіткай
се́йбіткаю		 се́йбіткамі
М. се́йбітцы се́йбітках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

се́йбітка ж., прям., перен. се́яльщица, се́ятельница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

се́яльщица се́яльшчыца, -цы ж.; се́йбітка, -кі ж.; см. се́яльщик.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ОПС,

у старажытнарымскай міфалогіі багіня ўрадлівасці, багатага жніва і пасеваў. Яе эпітэт Кансівія (Сейбітка), магчыма, звязаны з блізкасцю культу О. да культу агр. бога Конса. У гонар О. наладжваліся святы і ахвярапрынашэнні (25 жн. і 19 снеж.). У 3 ст. да н.э. яна атаясамлена з Рэяй і лічылася жонкай Сатурна, апякункай Рыма, дзе ў яе гонар на Капітоліі і на форуме былі пабудаваны храмы.

т. 11, с. 441

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)