рахі́тык, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).

Дзіця, хворае на рахіт.

|| прым. рахіты́чны, -ая, -ае.

Рахітычнае дзіця.

Р. выгляд.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

рахі́тык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. рахі́тык рахі́тыкі
Р. рахі́тыка рахі́тыкаў
Д. рахі́тыку рахі́тыкам
В. рахі́тыка рахі́тыкаў
Т. рахі́тыкам рахі́тыкамі
М. рахі́тыку рахі́тыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рахі́тык м., разг. рахи́тик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рахі́тык, ‑а, м.

Разм. Дзіця, хворае на рахіт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рахи́тик разг. рахі́тык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)