развалю́ха, -і, ДМ -лю́се, мн. -і, -лю́х, ж. (разм.).
Пра што-н. старое, якое вось-вось разваліцца.
Не хата, а р.
Хопіць ездзіць на машыне-развалюсе.
|| памянш. развалю́шка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
развалю́ха
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
развалю́ха |
развалю́хі |
| Р. |
развалю́хі |
развалю́х |
| Д. |
развалю́се |
развалю́хам |
| В. |
развалю́ху |
развалю́хі |
| Т. |
развалю́хай
развалю́хаю |
развалю́хамі |
| М. |
развалю́се |
развалю́хах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
развалю́ха, ‑і, ДМ ‑люсе, ж.
Разм. Пра старую, напаўразбураную будыніну, хаціну. На ўскрайку лесу стаялі халупа-развалюха і маленькі хляўчук з плоскім дахам. Асіпенка. На прасторнай паляне, якая калісьці, відаць, была полем і дзе яшчэ захаваліся рэшткі чалавечага жылля — хлявок-развалюха ды студня, — іх сустрэла ўся група на чале з лейтэнантам Галькевічам. Шашкоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)