прыту́плены

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прыту́плены прыту́пленая прыту́пленае прыту́пленыя
Р. прыту́пленага прыту́пленай
прыту́пленае		 прыту́пленага прыту́пленых
Д. прыту́пленаму прыту́пленай прыту́пленаму прыту́пленым
В. прыту́плены (неадуш.)
прыту́пленага (адуш.)		 прыту́пленую прыту́пленае прыту́пленыя (неадуш.)
прыту́пленых (адуш.)
Т. прыту́пленым прыту́пленай
прыту́пленаю		 прыту́пленым прыту́пленымі
М. прыту́пленым прыту́пленай прыту́пленым прыту́пленых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыту́плены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прыту́плены прыту́пленая прыту́пленае прыту́пленыя
Р. прыту́пленага прыту́пленай
прыту́пленае		 прыту́пленага прыту́пленых
Д. прыту́пленаму прыту́пленай прыту́пленаму прыту́пленым
В. прыту́плены (неадуш.)
прыту́пленага (адуш.)		 прыту́пленую прыту́пленае прыту́пленыя (неадуш.)
прыту́пленых (адуш.)
Т. прыту́пленым прыту́пленай
прыту́пленаю		 прыту́пленым прыту́пленымі
М. прыту́пленым прыту́пленай прыту́пленым прыту́пленых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыту́плены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прыту́плены прыту́пленая прыту́пленае прыту́пленыя
Р. прыту́пленага прыту́пленай
прыту́пленае		 прыту́пленага прыту́пленых
Д. прыту́пленаму прыту́пленай прыту́пленаму прыту́пленым
В. прыту́плены (неадуш.)
прыту́пленага (адуш.)		 прыту́пленую прыту́пленае прыту́пленыя (неадуш.)
прыту́пленых (адуш.)
Т. прыту́пленым прыту́пленай
прыту́пленаю		 прыту́пленым прыту́пленымі
М. прыту́пленым прыту́пленай прыту́пленым прыту́пленых

Кароткая форма: прыту́плена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыту́плены

1. прич., прям., перен. приту́пленный; см. прытупі́ць;

2. прил. приту́пленный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыту́плены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад прытупіць.

2. у знач. прым. Які страціў сваю вастрыню, сілу; паслабелы. У майстэрні цемнавата, а зрок у Абрама ўжо быў прытуплены. Пестрак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

приту́пленный прыту́плены;

приту́пленный нож прыту́плены нож;

приту́пленная па́мять прыту́пленая па́мяць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зрэ́заны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад зрэзаць.

2. у знач. прым. Тупы, пакарочаны ад карыстання. Было ўсё пад рукамі: прытуплены зрэзаны плуг, аброчная торба з кормам каню. Гартны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абро́чны ​1, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да плацяжу або атрымання аброку ​1; чыншавы. Аброчныя сяляне. Аброчныя плацяжы.

абро́чны ​2, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да аброку ​2. Паглядзеў [Сёмка] і супакоіўся — было ўсё пад рукамі: прытуплены зрэзаны плуг, аброчная торба з кормам каню, прыпон і жакетка. Гартны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыпо́н, ‑у, м.

Абл. Вяроўка, папруга і пад. для прывязвання жывёлы. Паглядзеў і супакоіўся — было ўсё пад рукамі: прытуплены зрэзаны плуг, аброчная торба з кормам каню, прыпон і жакетка. Гартны. Як каля доўбні вол, Я мушу на прыпоне Хадзіць усё наўкол, Кружыцца аж да скону. Вітка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зрок, ‑у, м.

1. Адно з пяці знешніх пачуццяў, органам якога з’яўляюцца вочы; здольнасць бачыць. Органы зроку. Сапсаваць зрок. □ У майстэрні цемнавата, а зрок у Абрама ўжо быў прытуплены. Дачка запаліла.. лямпу. Пестрак. Нават вачам стала лягчэй, нібы пяшчота свежага вясенняга цяпла прыбавіла ім зроку. Кулакоўскі.

2. Разм. Погляд, позірк. На ганак са стрэльбаю выйшаў стары. Абвёў цівуноў грозным зрокам. Танк.

•••

Бінакулярны зрок — звычайнае бачанне абодвума вокамі.

Поле зроку гл. поле.

(Як) зрокам абняць гл. абняць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)