прасцячо́к
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
прасцячо́к |
прасцячкі́ |
| Р. |
прасцячка́ |
прасцячко́ў |
| Д. |
прасцячку́ |
прасцячка́м |
| В. |
прасцячка́ |
прасцячко́ў |
| Т. |
прасцячко́м |
прасцячка́мі |
| М. |
прасцячку́ |
прасцячка́х |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прасця́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м. (разм.).
Прастадушны чалавек.
|| памянш. прасцячо́к, -чка́, мн. -чкі́, -чко́ў, м.
|| ж. прасця́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)