плы́ўкі
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
плы́ўкі |
плы́ўкая |
плы́ўкае |
плы́ўкія |
| Р. |
плы́ўкага |
плы́ўкай
плы́ўкае |
плы́ўкага |
плы́ўкіх |
| Д. |
плы́ўкаму |
плы́ўкай |
плы́ўкаму |
плы́ўкім |
| В. |
плы́ўкі (неадуш.)
плы́ўкага (адуш.) |
плы́ўкую |
плы́ўкае |
плы́ўкія (неадуш.)
плы́ўкіх (адуш.) |
| Т. |
плы́ўкім |
плы́ўкай
плы́ўкаю |
плы́ўкім |
плы́ўкімі |
| М. |
плы́ўкім |
плы́ўкай |
плы́ўкім |
плы́ўкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
плы́ўкі, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і плывучы (у 3 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Плы́ўкі ’плывучы, які лёгка размываецца (аб грунце)’ (ТСБМ). Да плысці, плыць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
плыву́чий плыву́чы, плы́ўкі.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Плы́ўка ’павольна, мякка’ (Сцяшк. МГ). Беларускае. Да аддзеяслоўнага прыметніка ⁺плыўкі з суф. ‑к‑ са значэннем ’схільны да дзеяння, названага ўтваральным дзеясловам’ (гл. плыць) — як грузкі, даўкі, мылкі, плаўкі і інш.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)