плы́ўкі

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. плы́ўкі плы́ўкая плы́ўкае плы́ўкія
Р. плы́ўкага плы́ўкай
плы́ўкае		 плы́ўкага плы́ўкіх
Д. плы́ўкаму плы́ўкай плы́ўкаму плы́ўкім
В. плы́ўкі (неадуш.)
плы́ўкага (адуш.)		 плы́ўкую плы́ўкае плы́ўкія (неадуш.)
плы́ўкіх (адуш.)
Т. плы́ўкім плы́ўкай
плы́ўкаю		 плы́ўкім плы́ўкімі
М. плы́ўкім плы́ўкай плы́ўкім плы́ўкіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

плы́ўкі, см. плыву́чы 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

плы́ўкі, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і плывучы (у 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Плы́ўкі ’плывучы, які лёгка размываецца (аб грунце)’ (ТСБМ). Да плысці, плыць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

плыву́чий плыву́чы, плы́ўкі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

floating

[ˈfloʊtɪŋ]

adj.

пла́ваючы; плыву́чы, плы́ўкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Плы́ўка ’павольна, мякка’ (Сцяшк. МГ). Беларускае. Да аддзеяслоўнага прыметніка ⁺плыўкі з суф. ‑к‑ са значэннем ’схільны да дзеяння, названага ўтваральным дзеясловам’ (гл. плыць) — як грузкі, даўкі, мылкі, плаўкі і інш.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)