парантэ́з
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
парантэ́з |
парантэ́зы |
| Р. |
парантэ́за |
парантэ́заў |
| Д. |
парантэ́зу |
парантэ́зам |
| В. |
парантэ́з |
парантэ́зы |
| Т. |
парантэ́зам |
парантэ́замі |
| М. |
парантэ́зе |
парантэ́зах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
парантэ́з м., тип. паранте́з
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паранте́з тип. парантэ́з, -за м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)