парантэ́з

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. парантэ́з парантэ́зы
Р. парантэ́за парантэ́заў
Д. парантэ́зу парантэ́зам
В. парантэ́з парантэ́зы
Т. парантэ́зам парантэ́замі
М. парантэ́зе парантэ́зах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

парантэ́з м., тип. паранте́з

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

парантэ́з

(фр. parenthèse = уводнае слова; думка, ад гр. parenthesis = устаўка)

фігурная дужка, якая служыць для аб’яднання некалькіх слоў або радкоў, часцей за ўсё ў табліцах і формулах.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

паранте́з тип. парантэ́з, -за м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)