пабурча́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. пабурчу́ пабурчы́м
2-я ас. пабурчы́ш пабурчыце́
3-я ас. пабурчы́ць пабурча́ць
Прошлы час
м. пабурча́ў пабурча́лі
ж. пабурча́ла
н. пабурча́ла
Загадны лад
2-я ас. пабурчы́ пабурчы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час пабурча́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пабурча́ць сов.

1. порыча́ть, поворча́ть, поурча́ть;

2. разг., неодобр. (сердито побормотать) поворча́ть, побурча́ть, побрюзжа́ть;

3. безл. побурча́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пабурча́ць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; ‑чым, ‑чыце; зак.

Бурчаць некаторы час. Сабака пабурчаў і сціх. □ — Ну, ну, пабурчы, бацька, — жартуючы, прамовіў Сідар, — пабурчы. Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

набурча́цца, -чу́ся, -чы́шся, -чы́цца; -чы́мся, -чыце́ся, -ча́цца; -чы́ся; зак. (разм.).

Уволю пабурчаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

побурча́ть сов. пабурча́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

поворча́ть сов. пабурча́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

набурча́ць, -чу́, -чы́ш, -чы́ць; -чы́м, -чыце́, -ча́ць; -чы́; зак., на каго-што (разм.).

Пабурчаць, насварыцца на каго-н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

побрюзжа́ть сов., разг. пабурча́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

набурча́цца, ‑чуся, ‑чышся, ‑чыцца; зак.

Разм. Уволю, многа пабурчаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

набурча́ць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., на каго-што.

Разм. Пабурчаць, насварыцца на каго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)