няўда́чніца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. няўда́чніца няўда́чніцы
Р. няўда́чніцы няўда́чніц
Д. няўда́чніцы няўда́чніцам
В. няўда́чніцу няўда́чніц
Т. няўда́чніцай
няўда́чніцаю		 няўда́чніцамі
М. няўда́чніцы няўда́чніцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

няўда́чніца ж. неуда́чница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

няўда́чніца, ‑ы, ж.

Жан. да няўдачнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

няўда́чнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Няўдачлівы чалавек.

|| ж. няўда́чніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

неуда́чница няўда́чніца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)