напрыво́дзіць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
напрыво́джу |
напрыво́дзім |
| 2-я ас. |
напрыво́дзіш |
напрыво́дзіце |
| 3-я ас. |
напрыво́дзіць |
напрыво́дзяць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
напрыво́дзіў |
напрыво́дзілі |
| ж. |
напрыво́дзіла |
| н. |
напрыво́дзіла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
напрыво́дзь |
напрыво́дзьце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
напрыво́дзіўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
напрыво́дзіць сов. (во множестве)
1. привести́; предста́вить;
2. принести́;
1, 2 см. прыве́сці 1, 2
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
напрыво́дзіць, ‑воджу, ‑водзіш, ‑водзіць; зак.
1. каго. Прывесці, даставіць у вялікай колькасці. Напрыводзіць гасцей.
2. чаго. Прывесці, паведаміць для падмацавання свайго меркавання значную колькасць чаго‑н. Напрыводзіць прыкладаў. Напрыводзіць цытат.
3. каго. Разм. Нарадзіць у вялікай колькасці (пра жывёл).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
панапрыво́дзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑даіць; зак., каго-чаго.
Разм. Напрыводзіць у вялікай колькасці. — Як перавязалі ўчора [малому] нагу, дык ляжыць, бедны, на ложку.. Сумаваць не даюць. З усяе вёскі дзяцей панапрыводзілі. Чыгрынаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)