міро́н
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
міро́н |
міро́ны |
| Р. |
міро́на |
міро́наў |
| Д. |
міро́ну |
міро́нам |
| В. |
міро́на |
міро́наў |
| Т. |
міро́нам |
міро́намі |
| М. |
міро́не |
міро́нах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Міро́ны
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Міро́ны |
| Р. |
Міро́наў |
| Д. |
Міро́нам |
| В. |
Міро́ны |
| Т. |
Міро́намі |
| М. |
Міро́нах |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)