мулінэ́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, нескланяльны
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мулінэ́ |
мулінэ́ |
| Р. |
мулінэ́ |
мулінэ́ |
| Д. |
мулінэ́ |
мулінэ́ |
| В. |
мулінэ́ |
мулінэ́ |
| Т. |
мулінэ́ |
мулінэ́ |
| М. |
мулінэ́ |
мулінэ́ |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
мулінэ́, нескл., н.
Гатунак штапельных каляровых нітак для вышывання.
Вышываць м.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
мулінэ́ нескл., ср. мулине́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
мулінэ́, нескл., н.
Баваўняныя або віскозныя штапельныя каляровыя ніткі для вышывання. Вышываць мулінэ.
[Ад фр. mouliner — сукаць шоўк.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мулінэ ’баваўняныя або віскозныя штапельныя каляровыя ніткі для вышывання’ (ТСБМ). З рус. мулине́ ’тс’, якое з франц. moulinet ’суканы’ < mouliner ’сукаць шоўк’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
мулине́ мулінэ́ нескл., ср.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Муляя́ ’ніткі мулінэ’ (Ян.). Скажонае мулінэ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лу́чка 1 ’каляровая фабрычная пража з воўны’ (Уладз.), гродз. ’адзін з відаў посцілкі’ (Мат. АС), лу́чкі ’ніткі’ (мяккія, сучоныя, з воўны) (Ян.), ’мяккія і бліскучыя крамныя ніткі’ (КЭС, лаг.), ’баваўняныя ніткі’, в.-дзв., швянч. ’мулінэ’ (Сл. ПЗБ), лучковы, лычковы ’баваўняны’ (лід., пін., там жа), лучковы ’вытканы з нітак’ (Ян.). З польск. włóczka (зах. і паўн.) ’грубая баваўняная пража’, малапольск. ’спецыяльная чырвоная бавоўна на палоскі’, маз., падляш. ’пража з воўны’, włóczysty ’які мае добрае валакно’. Да валачы́ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)