ме́сячны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ме́сячны ме́сячная ме́сячнае ме́сячныя
Р. ме́сячнага ме́сячнай
ме́сячнае		 ме́сячнага ме́сячных
Д. ме́сячнаму ме́сячнай ме́сячнаму ме́сячным
В. ме́сячны (неадуш.)
ме́сячнага (адуш.)		 ме́сячную ме́сячнае ме́сячныя (неадуш.)
ме́сячных (адуш.)
Т. ме́сячным ме́сячнай
ме́сячнаю		 ме́сячным ме́сячнымі
М. ме́сячным ме́сячнай ме́сячным ме́сячных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зо́рна-ме́сячны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зо́рна-ме́сячны зо́рна-ме́сячная зо́рна-ме́сячнае зо́рна-ме́сячныя
Р. зо́рна-ме́сячнага зо́рна-ме́сячнай
зо́рна-ме́сячнае		 зо́рна-ме́сячнага зо́рна-ме́сячных
Д. зо́рна-ме́сячнаму зо́рна-ме́сячнай зо́рна-ме́сячнаму зо́рна-ме́сячным
В. зо́рна-ме́сячны (неадуш.)
зо́рна-ме́сячнага (адуш.)		 зо́рна-ме́сячную зо́рна-ме́сячнае зо́рна-ме́сячныя (неадуш.)
зо́рна-ме́сячных (адуш.)
Т. зо́рна-ме́сячным зо́рна-ме́сячнай
зо́рна-ме́сячнаю		 зо́рна-ме́сячным зо́рна-ме́сячнымі
М. зо́рна-ме́сячным зо́рна-ме́сячнай зо́рна-ме́сячным зо́рна-ме́сячных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лу́нный ме́сячны;

лу́нный год ме́сячны год;

лу́нное затме́ние ме́сячнае зацьме́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ме́сячный ме́сячны;

ме́сячный окла́д ме́сячны акла́д;

ме́сячный свет ме́сячнае святло́;

ме́сячный план ме́сячны план.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бяля́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Не зусім белы, белаваты. Бялявае месячнае святло лягло на зямлю. Чорны. Іду, а над крыніцаю Туман бялявы сцелецца, І дыхае аселіца Пахучай медуніцаю. Гілевіч.

2. З светла-русымі валасамі; светлагаловы. У Захаркі было шэсць дачок. І ўсе розныя: бялявыя, чарнявыя, рыжыя. Ракітны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ззя́нне ср.

1. сия́ние, сверка́ние; блиста́ние;

з. агнёў — сия́ние (сверка́ние) огне́й;

2. (ореол вокруг светил) сия́ние; вене́ц м.;

ме́сячнае з. — лу́нное сия́ние, вене́ц луны́;

3. перен. (расцвет) сия́ние;

у ззя́нні сла́вы — в сия́нии сла́вы;

○ паўно́чнае з. — се́верное сия́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

отрази́ться

1. (об изображении) адлюстрава́цца, адбі́цца;

в воде́ отрази́лся лу́нный свет у вадзе́ адлюстрава́лася (адбі́лася) ме́сячнае святло́;

2. перен. (сказаться) адбі́цца;

пребыва́ние на ю́ге хорошо́ отрази́лось на его́ здоро́вье прабыва́нне (знахо́джанне) на по́ўдні до́бра адбі́лася на яго́ здаро́ўі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

я́ркі, ‑ая, ‑ае.

1. Асляпляльны, які вылучаецца сваім святлом. Яркае месячнае святло рэжа вочы. Мележ. У цемнаце агонь быў яркі і востры, калоў у вочы, як іголкай. Пташнікаў. Радзіўся новы рупны дзень — Ад рос, ад сонца яркі. Панчанка. Раніца стаяла яркая, зіхатлівая. Шчарбатаў.

2. Рэзкі па колеру, які кідаецца ў вочы выразнасцю фарбаў. На поплаве цвілі кветкі, надта яркія — жоўтыя і сінія. Асіпенка. Прыпякала сонца, і яркая зелень знікала. Васілевіч.

3. перан. Выдатны ў якіх‑н. адносінах, запамінальны. Яркі талент. Яркі сатырычны вобраз. □ Вызваленчы рух працоўных мае Беларусі ў першай чвэрці ХХ ст. вылучыў цэлую кагорту яркіх прадстаўнікоў грамадскае, і навуковай думкі. Ліс. // Які надоўга пакідае след (у душы, сэрцы, памяці і пад.). У маленстве маім ёсць адна вельмі яркая дата. Скрыган. Яркія і незабыўныя ўражанні дзяцінства. Броўка.

4. перан. Які пераконвае ў чым‑н.; сапраўдны, непадроблены. Урачыстае пасяджэнне вылілася ў яркую маніфестацыю салідарнасці і дружбы міралюбівых народаў. «Звязда».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)