каржакава́ты, -ая, -ае.

1. Пра дрэва: нізкі, з тоўстым сукаватым ствалом.

К. дуб.

2. Невысокі, шыракаплечы, моцнага целаскладу (пра чалавека, яго постаць).

|| наз. каржакава́тасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

каржакава́ты

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каржакава́ты каржакава́тая каржакава́тае каржакава́тыя
Р. каржакава́тага каржакава́тай
каржакава́тае		 каржакава́тага каржакава́тых
Д. каржакава́таму каржакава́тай каржакава́таму каржакава́тым
В. каржакава́ты (неадуш.)
каржакава́тага (адуш.)		 каржакава́тую каржакава́тае каржакава́тыя (неадуш.)
каржакава́тых (адуш.)
Т. каржакава́тым каржакава́тай
каржакава́таю		 каржакава́тым каржакава́тымі
М. каржакава́тым каржакава́тай каржакава́тым каржакава́тых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

каржакава́ты (крепкого телосложения) корена́стый, кря́жистый, призе́мистый, пло́тный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

каржакава́ты, ‑ая, ‑ае.

1. Нізкі, з тоўстым сукаватым ствалом (пра дрэва). Дзед заняў пазіцыю пад старым прысадзістым, каржакаватым, як і сам дзед Талаш, дубам. Колас.

2. Невысокі, шыракаплечы, моцнага целаскладу; каранасты (пра чалавека, яго постаць). [Міхей] быў малы супроць сваёй жонкі, але каржакаваты, з сілай у кожным вузле цела — галава ў лобе шырокая, у плячах ёмкі, хаця плечукі прыўзнятыя. Ермаловіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Каржакава́ты ’нізкі з тоўстым сукаватым ствалом (пра дрэва)’, ’невысокі, шыракаплечы, моцнага целаскладу; каранасты’ (ТСБМ, Шат., Касп.), ’каравы’ (Яруш.). Словаўтваральная будова лексемы празрыстая — каржакаваты < кар‑жак‑ав‑аты. Запазычанне з польск. krzakowaty ’тс’, якое ад krzak ’куст, кустоўе’. Гл. каржак.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

приса́дистый обл. прыса́дзісты, каржакава́ты.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

карана́сты, -ая, -ае.

1. Які мае тоўстыя, моцныя карані.

К. дуб.

2. Невысокі, моцнага целаскладу, шыракаплечы; каржакаваты.

Каранастая фігура.

|| наз. карана́стасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

каржакава́тасць ж. кря́жистость, призе́мистость, пло́тность; см. каржакава́ты

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

карчакава́ты, -ая, -ае.

1. 3 вялікай колькасцю карчоў; карчысты (разм.).

Карчакаватая дарога.

2. Пра чалавека, яго постаць: каржакаваты (разм.).

Тоўсты, к. дзядзька сядзеў на ганку.

|| наз. карчакава́тасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

карана́сты

1. (о дереве) корена́стый;

2. см. каржакава́ты

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)