зніко́мы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
зніко́мы |
зніко́мая |
зніко́мае |
зніко́мыя |
| Р. |
зніко́мага |
зніко́май
зніко́мае |
зніко́мага |
зніко́мых |
| Д. |
зніко́маму |
зніко́май |
зніко́маму |
зніко́мым |
| В. |
зніко́мы (неадуш.)
зніко́мага (адуш.) |
зніко́мую |
зніко́мае |
зніко́мыя (неадуш.)
зніко́мых (адуш.) |
| Т. |
зніко́мым |
зніко́май
зніко́маю |
зніко́мым |
зніко́мымі |
| М. |
зніко́мым |
зніко́май |
зніко́мым |
зніко́мых |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Тлен 1 ’тленне, гніенне, распад, разбурэнне’, ’прах’ (ТСБМ, Гарэц.), тлень ’гніль; знікомасць, нікчэмнасць’ (Нас., Байк. і Некр.). Можа разглядацца як скарочаная форма аддзеяслоўнага назоўніка тле́нне (тле́ньне) ’гніенне, прэнне, гарэнне без полымя’ (Ласт.) ад тлець (гл.), аднак слабая засведчанасць у народнай мове схіляе да думкі аб пранікненні з ц.-слав. тлѣнъ ’прах’, параўн. у Скарыны тление, тлененъ ’спарахнелы’ (Сл. Скар.) са ст.-слав. тьлѣньнъ ’знікомы, зямны’.
Тлен 2 ’кісларод’ (Байк. і Некр.), тлён ’тс’ (Некр. і Байк.), сюды ж тле́ньнік ’вокіс’ (Байк. і Некр.). Запазычана з польск. tlen ’кісларод’, наватвора XIX ст. ад tleć (гл. наступнае слова).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)