зневажэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
зневажэ́нне |
зневажэ́нні |
| Р. |
зневажэ́ння |
зневажэ́нняў |
| Д. |
зневажэ́нню |
зневажэ́нням |
| В. |
зневажэ́нне |
зневажэ́нні |
| Т. |
зневажэ́ннем |
зневажэ́ннямі |
| М. |
зневажэ́нні |
зневажэ́ннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зневажэ́нне ср. оскорбле́ние; униже́ние; пренебрежи́тельный (непочти́тельный) о́тзыв
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зневажэ́нне,
гл. зневажанне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зневажа́нне і зневажэ́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. зневажаць — зняважыць і стан паводле знач. дзеясл. зневажацца — зняважыцца. Зневажанне пачуццяў. □ У часе выпіўкі бацюшка шмат гаманіў пра адносіны сялян да царквы і зневажанне, якое ён церпіць ад парафіян. Чарот. — Еду не трэба, вось я табе прамыю твар крыху, рана твая і загоіцца. Васілька адчуваў сябе крыху пакрыўджаным за такое зневажэнне яго раны. Лынькоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)