зневажэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. зневажэ́нне зневажэ́нні
Р. зневажэ́ння зневажэ́нняў
Д. зневажэ́нню зневажэ́нням
В. зневажэ́нне зневажэ́нні
Т. зневажэ́ннем зневажэ́ннямі
М. зневажэ́нні зневажэ́ннях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зневажэ́нне ср. оскорбле́ние; униже́ние; пренебрежи́тельный (непочти́тельный) о́тзыв

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зневажэ́нне,

гл. зневажанне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зневажа́нне і зневажэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. зневажаць — зняважыць і стан паводле знач. дзеясл. зневажацца — зняважыцца. Зневажанне пачуццяў. □ У часе выпіўкі бацюшка шмат гаманіў пра адносіны сялян да царквы і зневажанне, якое ён церпіць ад парафіян. Чарот. — Еду не трэба, вось я табе прамыю твар крыху, рана твая і загоіцца. Васілька адчуваў сябе крыху пакрыўджаным за такое зневажэнне яго раны. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Verúnreinigung f -, -en

1) забру́дж(в)анне; пры́месь (тс. хім.)

2) зневажэ́нне, прафана́цыя

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)