Зна́хары

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Зна́хары
Р. Зна́хараў
Д. Зна́харам
В. Зна́хары
Т. Зна́харамі
М. Зна́харах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

знаха́р

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. знаха́р знахары́
Р. знахара́ знахаро́ў
Д. знахару́ знахара́м
В. знахара́ знахаро́ў
Т. знахаро́м знахара́мі
М. знахару́ знахара́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

знаха́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; незак.

Займацца знахарствам. — Знахары, калі ўмееш! — згадзіўся Багдан. — Але ж ты ў нас доктар, а не знахар. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)