замята́ць гл. замесці.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

замята́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. замята́ю замята́ем
2-я ас. замята́еш замята́еце
3-я ас. замята́е замята́юць
Прошлы час
м. замята́ў замята́лі
ж. замята́ла
н. замята́ла
Загадны лад
2-я ас. замята́й замята́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час замята́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

замята́ць несов., в разн. знач. замета́ть; (снегом — ещё) заноси́ть; см. заме́сці

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замята́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да замесці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заме́сці, -мяту́, -мяце́ш, -мяце́; -мяцём, -мецяце́, -мяту́ць; замёў, -мяла́, -ло́; -мяці́; -ме́цены; зак.

1. што. Падмятаючы, сабраць у адно месца ці аддаліць убок.

З. смецце ў куток.

2. каго-што. Пакрываючы чым-н. сыпкім, закрыць, засыпаць.

Мяцеліца замяла дарогу.

З. сляды злачынства (перан.: утаіць).

|| незак. замята́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

замята́цца, ‑аецца; незак.

Зал. да замятаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

замета́ть​I несов. (мести) замята́ць, заме́таць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замята́цца несов., страд. замета́ться; заноси́ться; см. замята́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заме́таць

‘замятаць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. заме́таю заме́таем
2-я ас. заме́таеш заме́таеце
3-я ас. заме́тае заме́таюць
Прошлы час
м. заме́таў заме́талі
ж. заме́тала
н. заме́тала
Загадны лад
2-я ас. заме́тай заме́тайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час заме́таючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ма́ска ’накладка на твар, якую надзяваюць для таго, каб не быць пазнаным’, ’маскарадны касцюм’, ’прытворства’, ’скульптура твару чалавека або галавы жывёлы’, ’засцерагальнае прыстасаванне’, ’накладка з лекавага саставу’. З рус. ма́ска, а, магчыма, таксама і з польск. maska, у якіх праз франц. ці ням. мову з італ. maschera < ст.-італ. mascara, — апошняе з араб. maschara ’насмешка, кпіны’. Сюды ж маскава́ць ’маскіраваць’ (Др.-Падб.), якое з польск. maskować ’тс’, маскірава́ць ’надзяваць маску’, ’скрываць, прыкрываць што-небудзь, робячы яго непрыкметным’ (ТСБМ), успрынятае з рус. мовы; маскіра́нт ’той, хто ўмее замятаць сляды’ (віл., Нар. сл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)