заахво́чванне, -я, н.
1. гл. заахвоціць.
2. Тое, што заахвочвае каго-н. да чаго-н.; пахвала, узнагарода.
Атрымаць з. ад кіраўніцтва.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
заахво́чванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
заахво́чванне |
заахво́чванні |
| Р. |
заахво́чвання |
заахво́чванняў |
| Д. |
заахво́чванню |
заахво́чванням |
| В. |
заахво́чванне |
заахво́чванні |
| Т. |
заахво́чваннем |
заахво́чваннямі |
| М. |
заахво́чванні |
заахво́чваннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
заахво́чванне ср.
1. приохо́чивание;
2. поощре́ние;
1, 2 см. заахво́чваць 1, 2;
3. поощре́ние;
матэрыя́льнае з. — материа́льное поощре́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заахво́чванне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. заахвочваць.
2. Тое, што заахвочвае каго‑н. да чаго‑н.; пахвала, узнагарода. Гэтымі днямі камандзір аб’явіў [Алегу Сіроціну] падзяку. Гэта дваццаць чацвёртае заахвочванне стараннага воіна. «Звязда».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заахво́ціць, -во́чу, -во́ціш, -во́ціць; -во́чаны; зак., каго (што).
Выклікаць ахвоту да чаго-н., жаданне займацца чым-н.
З. да вучобы.
|| незак. заахво́чваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. заахво́чванне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
приохо́чивание прыахво́чванне, -ння ср., заахво́чванне, -ння ср.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прэ́мія, -і, мн. -і, -мій, ж.
Грашовае або інш. матэрыяльнае заахвочванне як узнагарода за што-н.
Атрымаць прэмію на конкурсе.
○
Нобелеўская прэмія — міжнародная прэмія за адкрыцці ў навуцы, за поспехі ў літаратуры і пад.
Страхавая прэмія (спец.) — узнос страхавальніка страхавой установе.
|| прым. прэмія́льны, -ая, -ае.
П. фонд.
Выдаць прэміяльныя (наз.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адабрэ́нне, ‑я, н.
Прызнанне чаго‑н. правільным, станоўчым; пахвала, заахвочванне. Гоман адабрэння. □ Працоўныя Беларусі яшчэ раз выказалі сваё гарачае адабрэнне палітыкі Камуністычнай партыі і Савецкага ўрада. «Звязда». Поспехі беларускага народа ў будаўніцтве новага жыцця выклікалі адабрэнне і гарачыя сімпатыі ў зарубежных сяброў. Пшыркоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раззадо́ривание заахво́чванне, -ння ср., разахво́чванне, -ння ср.; распа́льванне, -ння ср., раздражне́нне, -ння ср.; см. раззадо́ривать;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Тц-тц-тц — выгукі, якімі падклікаюць парасят (ТС). Параўн. укр. цю ‘падзыўны гук для свіней’, рус. смал. цо‑цо, пск. цу‑цу, калін. тцу‑тцу. Гукапераймальнае; відаць, імітуе інтэнсіўнае хлябтанне і заахвочванне да яго. Малаверагодна вывядзенне з лат. cũka ‘свіння’, літ. ciùcė ‘свінка’ і іншых назоўнікаў (Анікін, Опыт, 294–295), якія таксама паходзяць ад гукаперайманняў.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)