Жале́знік ’гаршчок’ (шчуч., З нар. сл., 42). Рус. наўг., пск., прыбалт. желе́зник ’коўш, кацёл’, чэш. železník, в.-луж. železnik, н.-луж. zeleznik ’тс’. З суф. ‑ік утворана ў выніку кандэнсацыі словазлучэння тыпу жалезны гаршчок. Параўн. чыгун.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Жале́знікі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Жале́знікі
Р. Жале́знік
Жале́знікаў
Д. Жале́знікам
В. Жале́знікі
Т. Жале́знікамі
М. Жале́зніках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)