двуру́шны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
двуру́шны |
двуру́шная |
двуру́шнае |
двуру́шныя |
| Р. |
двуру́шнага |
двуру́шнай
двуру́шнае |
двуру́шнага |
двуру́шных |
| Д. |
двуру́шнаму |
двуру́шнай |
двуру́шнаму |
двуру́шным |
| В. |
двуру́шны (неадуш.)
двуру́шнага (адуш.) |
двуру́шную |
двуру́шнае |
двуру́шныя (неадуш.)
двуру́шных (адуш.) |
| Т. |
двуру́шным |
двуру́шнай
двуру́шнаю |
двуру́шным |
двуру́шнымі |
| М. |
двуру́шным |
двуру́шнай |
двуру́шным |
двуру́шных |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дву... і двух...
Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які складаецца з дзвюх адзінак, які мае дзве адзінкі, прыкметы, напр.: двудушны, двурушны, двухгадовы, двухгалосны, двухгорбы, двухгранны, двухкапеечны, двухматорны, двухпакаёвы, двухрогі, двух’ярусны.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)