двуру́шны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. двуру́шны двуру́шная двуру́шнае двуру́шныя
Р. двуру́шнага двуру́шнай
двуру́шнае
двуру́шнага двуру́шных
Д. двуру́шнаму двуру́шнай двуру́шнаму двуру́шным
В. двуру́шны (неадуш.)
двуру́шнага (адуш.)
двуру́шную двуру́шнае двуру́шныя (неадуш.)
двуру́шных (адуш.)
Т. двуру́шным двуру́шнай
двуру́шнаю
двуру́шным двуру́шнымі
М. двуру́шным двуру́шнай двуру́шным двуру́шных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

двуру́шны huchlerisch; гл. тс. двурушніцкі

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дву... і двух...

Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які складаецца з дзвюх адзінак, які мае дзве адзінкі, прыкметы, напр.: двудушны, двурушны, двухгадовы, двухгалосны, двухгорбы, двухгранны, двухкапеечны, двухматорны, двухпакаёвы, двухрогі, двух’ярусны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

huchlerisch a крываду́шны, двуру́шны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

mckerisch, mckisch a разм.

1) двуру́шны

2) буркатлі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)