двайны́
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
двайны́ |
двайна́я |
двайно́е |
двайны́я |
| Р. |
двайно́га |
двайно́й
двайно́е |
двайно́га |
двайны́х |
| Д. |
двайно́му |
двайно́й |
двайно́му |
двайны́м |
| В. |
двайны́ (неадуш.)
двайно́га (адуш.) |
двайну́ю |
двайно́е |
двайны́я (неадуш.)
двайны́х (адуш.) |
| Т. |
двайны́м |
двайно́й
двайно́ю |
двайны́м |
двайны́мі |
| М. |
двайны́м |
двайно́й |
двайны́м |
двайны́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Траё́радны ’траюрадны’ (Мат. Гом.). Тут ‑ё‑ замест ‑ю‑ пад уплывам формы Р.–М. скл. лічэбнікаў на ‑ёх: пятёх, пяцёх, дваццацёх (гл. Карскі 2–3, 247). Усходнеславянскія ўтварэнні траю́радны, укр. трою́рідний, рус. троюродный ’тс’ з трою‑родьнъ, якое з трою‑ — форма, утвораная паводле аналогіі з дваю‑(родны), што з’яўляецца формай М. скл. парнага ліку лічэбніка два і ро́дны (гл.), дакладней з выразу: дъвою родоу ’двайнога роду’. Гл. траі́.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)