дазвале́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
дазвале́нне |
дазвале́нні |
| Р. |
дазвале́ння |
дазвале́нняў |
| Д. |
дазвале́нню |
дазвале́нням |
| В. |
дазвале́нне |
дазвале́нні |
| Т. |
дазвале́ннем |
дазвале́ннямі |
| М. |
дазвале́нні |
дазвале́ннях |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
предоставле́ние ср.
1. дава́нне, -ння ср.; адда́ча, -чы ж., аддава́нне, -ння ср., усту́пка, -кі ж., уступле́нне, -ння ср.;
2. дава́нне, -ння ср.; пакіда́нне, -ння ср.; дазво́л, -лу м.; дазвале́нне, -ння ср.; см. предоставля́ть;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)